Esta historia que os traigo me a dejado sin palabras y a su vez a fortalecido mi fe.No es que necesite de nada extraño para fortalecer mi fe, pero si que ha sido una confirmación de lo que estoy viviendo en el Señor y que la realidad del Reino de Dios es palpable y muy muy real.

No sabría deciros la de vídeos de abducciones extraterrestres, documentales sobre este tipo de cosas y que he visto,y os preguntareis ¿¿por que ves este tipo de cosas??La respuesta es clara, me gusta escudriñar todo,todo tipo de teorías y creencias entre ellas las ovni, por que detrás de ellas se encuentran los ángeles caídos y los ángeles del Señor. He tenido revelación acerca de ello.


¿Que diferencia tiene esta experiencia de otras?Pues dejadme deciros que todas las que vi anteriores a esta seguían un mismo patrón, seres con aspecto de grises ojos grandes los raptaban en sus naves y hacían todo tipo de experimentos con ellos, estas personas acaban atormentadas y llenas de pánico. Estos testimonios hablan casi siempre que junto a estos seres llamados grises va uno o mas seres de aspecto humano(rubios,ojos azules) y muy altos que son ni mas ni menos que ángeles caídos(tienen el mismo aspecto que los ángeles del Señor) aliados de Satanás como el "famoso" líder de la conferencia intergaláctica "Ashtar Seran",fundador de una religión new age...y si queréis una prueba bíblica, aquí la tenéis:

Y dejaron a Jehová, y adoraron a Baal(Satanás) y a Astarot(ángel caído). Y se encendió contra Israel el furor de Jehová, el cual los entregó en manos de robadores que los despojaron, y los vendió en mano de sus enemigos de alrededor; y no pudieron ya hacer frente a sus enemigos.
(Jueces 2:13-14)

Sin duda el nombre que da la Biblia de este ángel caído aliado de Satanás es similar no creéis?


ASTAROT=ASHTAR

Las fuentes las encontré de un hombre de Dios en youtube que esta desenmascarando todas estas mentiras ante la luz de la Biblia, os recomiendo su canal en youtube merece mucho la pena, el nombre de su canal es PIANEROMAN


¿Por que he decido postear este caso y darle autenticidad?


Por los siguientes motivos que me han revelado la verdad de este documento:



  1. Es el primer caso con seres que lo trasportan a una Ciudad de cristal, de oro,con gentes, niños..(Nueva Jerusalem) y no lo manipulan en una camilla..

  2. El objeto (ovni) que Claudio ve antes de vivir su experiencia es EXACTAMENTE igual al que Dios me mostró hace 2 veranos en el relato que cuento en varios post anteriores PINCHA AQUI PARA VOLVERLO A LEER.(es de 5 partes).

  3. Durante la regresión lo que expresan estos seres, su mensaje, es acorde con la fe, mencionando incluso a Jehová, y un pasaje biblico,nunca antes mencionado por otros casos de abducciones.

  4. En un momento de la sesión Claudio comienza hablar en "lengua extraña" según dicen los del programa, pero no extraña para mi, ya que la reconocí nada mas comenzar a hablarla Claudio, ya que yo también la hablo, esta para mi es una prueba irrefutable,lenguas angelicales.

  5. Claudio después de esta experiencia escribió un libro relatando mas claramente todo lo que vio y habló con los ángeles...he tenido la oportunidad de descargarlo y leerlo por encima, y no contradice en ningún momento las escrituras, es más los Ángeles le repiten una y otra vez que Jesús es el Señor de Señores y que es hijo de Dios...y la validez de las Escrituras Sagradas,merece la pena que os lo descarguéis y lo comprobéis por vosotros mismos.PINCHA AQUÍ PARA DESCARGAR

En resumen, este es el por qué de hacer publica mi opinión al respecto,ahora os animo a que pinchéis el link para ver el vídeo y saquéis vuestras propias conclusiones que de seguro serán muy dispares algunas,pero eso no me preocupa,mi misión es compartir mi sentir..


Deciros que el vídeo pertenece a un canal de Chile sobre Ovnis,es mucho mas largo pero solo he reproducido la primera sesión que me parece la mas interesante de todas aun así son 20 minutos o menos...a mi de verdad me ha dejado impresionado este vídeo...Gloria a Dios por su Reino y por los Ángeles de Dios que cuidan de su pueblo.Dejad vuestros comentarios!!!


VER VÍDEO DEL CASO PASTEN PARTE 1 (HAZ CLICK)

VER VÍDEO DEL CASO PASTEN PARTE 2(HAZ CLICK)



Cesar Vidal dice: He señalado en mis últimas entregas las razones por las que los protestantes consideramos que no debe darse culto a ninguna criatura ya sea María o cualquier santo. De hecho, no otra cosa puede esperarse de una fe que se define como monoteísta y que cree que sólo puede rendirse culto a Dios y a nadie más. Debo, por lo tanto, ahora detenerme en una faceta tan vinculada al culto católico como las imágenes y más en la medida en que suele resultar chocante a los católicos que los protestantes no recurramos a él. No resulta extraño que así sea porque el culto a las imágenes forma parte muy relevante de la vida de millones de católicos e incluso existen algunas imágenes concretas que son objeto de un culto más popular hasta el punto de que, ocasionalmente, pueden verse procesiones, visitas y fiestas relacionadas específicamente con ellas.

Las razones para nuestra conducta, como siempre, se encuentran en la Biblia. En el decálogo que Dios entregó a Moisés se incluyó la siguiente prohibición: “No te harás imagen, ni ninguna semejanza de lo que esté arriba en el cielo, ni abajo en la tierra, ni en las aguas debajo de la tierra. No te inclinarás ante ellas ni les rendirás culto, porque yo soy YHVH tu Dios” (Éxodo 20, 4-5ª)

El mandato es tan claro en los propósitos que Dios tiene para Su pueblo que cuando Moisés repitió la Torah a Israel también incluyó esta prohibición: “No harás escultura para ti, ni imagen alguna de cosa que esté arriba en los cielos, ni abajo en la tierra, ni en las aguas debajo de la tierra. No te inclinarás ante ellas ni las servirás porque yo soy YHVH tu Dios” (Deuteronomio 5, 8-9ª)

El mandato de Dios es claro. No dice que unas imágenes están bien y otras mal o que su culto es lícito si se sobreentiende que las imágenes representan al ser objeto de culto. Semejantes distingos son ajenos a la enseñanza sencilla y luminosa de la Biblia. Toda imagen – represente a quien represente – está contenida en la prohibición de rendirles culto y, desde nuestro punto de vista, ningún hombre tiene derecho, autoridad o legitimidad para excluirlo. Desde luego, el pueblo de Israel lo entendió así – lo sigue entendiendo actualmente - y los ejemplos abundan. Por ejemplo, cuando en la época de Ezequías el pueblo de Israel se volvió hacia Dios una de las primeras medidas que llevó a cabo para mostrar su arrepentimiento y su abandono del pecado fue la de que “quebró las imágenes” (2 Reyes 18, 4) e “hizo pedazos la serpiente de bronce que había hecho Moisés porque hasta entonces le quemaban incienso los hijos de Israel”. La noticia histórica es considerablemente importante porque aunque Moisés había hecho la serpiente (Números 21, 9), sin embargo, la idea de rendirle culto no podía ser más contraria a la ley que Dios le había transmitido y entre conservarla corriendo el riesgo de rendirle culto o destruirla y librarse de la idolatría se optó por esta segunda opción.

Merece la pena reflexionar que la Biblia indica que el hecho de que los hijos de Israel rindieran culto a imágenes provocó la ira de Dios (Salmo 78, 58) no porque representaran a otra divinidad sino, simplemente, porque el Decálogo señala terminantemente que no se ha de rendir culto a las imágenes. Para el salmista (Salmo 97, 7) los que rinden culto a imágenes talladas deberían avergonzarse y, de nuevo, no diferencia entre las que representen a otros seres o al único Dios.

De manera bien significativa, también en los salmos encontramos una clara contraposición entre la adoración a Dios de manera inmaterial porque se encuentra en los cielos y la de adoración de aquellos que se dirige a imágenes de oro y plata, hechas por los hombres. Estas – y no se dice que no representen ocasionalmente a Dios - “tienen boca, pero no hablan; tienen ojos, pero no ven; tienen oídos, pero no oyen; tienen narices, pero no huelen; tienen manos, pero no palpan; tienen pies, pero no andan” (Salmo 115, 5-7) y zanja el salmista con unas palabras que para nosotros los protestantes son irrefutables: “semejantes a ellas son los que las hacen y cualquiera que confía en ellas” (Salmo 115, 8). Una enseñanza idéntica hallamos en el Salmo 135, 16.

Al respecto, no deja de ser claramente revelador que Isaías, el profeta más importante del Antiguo Testamento, dedique todo un capítulo de su libro a señalar lo estúpida que es la postura de aquel que se inclina ante una imagen porque puede con el mismo trozo de madera labrarse un objeto de culto y con lo que sobra calentarse la comida (Isaías 44, 9-20). Al respecto, el juicio del profeta es muy duro, pero indica lo que Dios piensa del culto a las imágenes: “No saben ni entienden, porque cerrados están sus ojos para no ver, y su corazón para no entender. No piensa, carece de sentido y de entendimiento para decir: Una parte de esto la quemé al fuego y con sus brasas cocí pan, asé carne y comí. ¿Haré con lo que queda una abominación? ¿Me postraré delante de un tronco de árbol? De ceniza se alimenta. Su corazón engañado le desvía para que no se vea liberada su alma ni diga: ¿Acaso no es una pura mentira lo que tengo en la diestra?” (Isaías 44, 18-20).

Como muy bien señala Isaías, el culto a las imágenes es de por si absurdo porque “¿A qué asemejareis a Dios o qué imagen le compondréis?” (Isaías 40, 18) y es que, a fin de cuentas, las imágenes de culto “todas son vanidad y sus obras son nada. Viento y vanidad son sus imágenes fundidas” (Isaías 41, 29). De nuevo, hay que observar que los autores sagrados no diferencian entre imágenes de un dios o de Dios, de una divinidad falsa o del Señor. Según su testimonio, toda imagen destinada a culto desagrada profundamente a Dios y, por añadidura, es absurda su fabricación y todavía más su culto porque Dios por Su propia naturaleza no puede ser representado. Inclinarse ante una imagen es un terrible engaño espiritual y lo es, según la Biblia, especialmente para el que se entrega a ese tipo de prácticas.

Esta enseñanza resulta tan clara en la Biblia – y tuvo consecuencias tan fatales abandonarla – que el pueblo de Israel la ha mantenido hasta el día de hoy. Pero no se trata sólo del pueblo de Israel. Durante los tres primeros siglos, los cristianos no rindieron culto a las imágenes y no tenemos ni el menor testimonio arqueológico en ese sentido. Era lógico porque no se sentían autorizados a suprimir ningún mandamiento del Decálogo. De hecho, como supo reconocer el cardenal Newmann en su Ensayo sobre el desarrollo del dogma, el culto a las imágenes fue una de las prácticas paganas que penetró en la práctica del cristianismo a partir del s. IV. Aún así, su asentamiento no fue fácil. El concilio de Elvira en España todavía mantuvo la prohibición de pintar imágenes para el culto en resistencia a un mimetismo de los ritos paganos y, por ejemplo, las iglesias ortodoxas insisten – de manera bastante especiosa a nuestro juicio – en diferenciar las imágenes de bulto redondo de los iconos reconociendo que rendir culto a las primeras es idolatría, pero insistiendo en que hacerlo con los iconos no lo es.

Resumiendo, pues, los protestantes no pensamos que incurrimos en ninguna falta al evitar el culto a las imágenes o que, por lo menos, perdemos algo espiritualmente positivo. Por el contrario, creemos que:
1.- de esa manera respetamos el contenido completo del Decálogo del que la iglesia católica por razones que no podemos considerar justificadas ha extirpado la prohibición de rendir culto a las imágenes.
2.- de esa manera actuamos conforme al testimonio de los profetas que advirtieron al pueblo de Israel en contra de caer en la ceguera espiritual que deriva específicamente de rendir culto a las imágenes.
3.- de esa manera nos vemos libres de la tremenda arrogancia de pretender formar algo que se asemeje al Dios que nadie puede representar.
4.- de esa manera seguimos el ejemplo de Jesús, sus apóstoles y los cristianos de los tres primeros siglos que jamás fabricaron imágenes o les rindieron culto y
5.- de esa manera somos receptores de la promesa de Jesús de adorar a Dios en un nuevo pacto marcado por la adoración “en espíritu y verdad” (Juan 4, 23) y no en sombra o representación.

Creo que no costará comprender que, una vez más, puestos a escoger entre lo que enseña con extraordinaria claridad la Palabra de Dios y lo que enseñan hombres que no tienen reparo en mutilar lo ordenado por el Señor en el decálogo nos quedemos con la primera.

César Vidal es escritor, historiador y teólogo

Fuente(© C. Vidal, ProtestanteDigital.com (España, 2010)).

La virginidad perpetua de María
De algunos mitos difundidos sobre el protestantismo (XVII) Los protestantes no creen en la Virgen (5)

La experiencia me dice que los dogmas relacionados con María resultan especialmente sensible para los católicos. No estoy diciendo que carezcan de esa sensibilidad en relación con otros temas, pero, sinceramente, no me imagino a un católico enardecido por una discusión acerca del Espíritu Santo y si, por ejemplo, procede del Padre y del Hijo. Esa serenidad, mayor o menor, con que pueden abordar el acercamiento a determinados dogmas suele quebrarse, sin embargo, en relación con los relacionados con la figura de María. En esos casos se produce un elemento claramente emocional ausente en otros y ya de por si esa circunstancia explicaría la insistencia en que los protestantes no creen en María.

Creo haber dejado de manifiesto en anteriores entregas que esa afirmación no se corresponde con la realidad ya que los protestantes sí creemos en María, pero, única y exclusivamente, en los términos contenidos en las Escrituras.

Otro ejemplo de esa circunstancia lo tenemos en el dogma católico de la virginidad perpetua de María.

Debo aclarar, en primer lugar, que ese tema, a diferencia de lo relacionado con su culto o su mediación, carece, a mi juicio, de relevancia teológica. Que María mantuviera después del nacimiento de Jesús relaciones conyugales con José y tuviera más hijos o, por el contrario, siguiera siendo virgen no tiene, hasta donde yo acierto a ver, trascendencia teológica alguna. Sin embargo, lo cierto es que en las Escrituras existen notables indicios que señalan que María no siguió siendo virgen después del parto aunque lo fuera antes.

De entrada, encontramos la afirmación contenida en el Evangelio de Mateo en el sentido de que José “no la conoció” – es decir, no tuvo relaciones sexuales con ella – “hasta que dio a luz a su hijo primogénito” (Mateo 1, 25). Semejante traducción se ha mantenido en distintas ediciones de la traducción Nácar-Colunga, pero algunos traductores católicos han optado por alterar el texto original sustituyéndolo por “sin haberla conocido, dio a luz”. Una interpretación semejante violenta el texto original del Evangelio y, especialmente, el griego de Mateo. El pasaje en griego dice exactamente:

καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν
y no conoció la
ἕως οὗ ἔτεκε τόν υἱόν αὐτῆς τόν πρωτότοκον,
hasta que parió al hijo de ella el primogénito,
καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν.
y llamó el nombre de él Jesús.

La fórmula “hasta que” significa en Mateo justo hasta ese momento, pero no luego. Permítaseme, al respecto, citar otros ejemplos:

Mateo 2, 13
καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι·
y huye a Egipto, y quédate allí hasta que diga te,
μέλλει γὰρ ῾Ηρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό.
va Porque Herodes a buscar al niño para perder lo.

Mat 2:15
καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς ῾Ηρῴδου,
y estuvo allí hasta la muerte de Herodes

Mat 5:26
ἀμὴν λέγω σοι, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν ἕως ἂν
Verdaderamente digo te, no en absoluto saldrás de allí hasta que
ἀποδῷς τὸν ἔσχατον κοδράντην.
pagues el último cuadrante.

Mat 10:11
εἰς ἣν δ᾿ ἂν πόλιν ἢ κώμην εἰσέλθητε, ἐξετάσατε
En la que acaso ciudad o pueblo entréis, preguntad (si)
τίς ἐν αὐτῇ ἄξιός ἐστι, κἀκεῖ μείνατε ἕως ἂν ἐξέλθητε.
alguien en ella digno es, y allí permaneced hasta que salgáis,

Mat 11:13
πάντες γὰρ οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος ἕως ᾿Ιωάννου
todos Porque los profetas y la ley hasta Juan
προεφήτευσαν·
profetizaron.

Mat 17:9
Καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο
Y descendiendo ellos de el monte ordenó
αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα
les Jesús diciendo: a nadie digais la visión
ἕως οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.
hasta que el Hijo del hombre de muertos se levante.

Mat 18:21
Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει
Entonces acercándose a él Pedro dijo: Señor, ¿cuántas veces pecará
εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις;
contra mi el hermano de mi y perdonaré a él? ¿Hasta siete veces?

Mat 18:30
ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλά ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν
El sin embargo no quería, sino que saliendo arrojó lo
εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.
en prisión hasta que devuelva lo debido.

Mat 18:34
καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν
Y encolerizándose el señor de él entregó lo
τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ
a los torturadores hasta que devolviera
πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ.
todo lo debido a él.

Podría citar más ejemplos, pero, a tenor del texto original griego de Mateo, resulta más que obvio que sólo torturaron al mal siervo hasta que pagó (y no después); que los discípulos se quedaban en una casa hasta que se iban de la ciudad (y no después) y que José se abstuvo de mantener relaciones sexuales con María hasta el parto de Jesús (y no después). Precisamente por ello, los pasajes relacionados con los “hermanos y hermanas” de Jesús han sido interpretados habitualmente como relacionados con hermanos y hermanas.

Tanto Mateo como Marcos (Mt 13, 55 ss; Mc 6, 3 ss) hacen referencia a esos hermanos llamados Santiago, José, Simón y Judas - y Juan, sin citarlos por nombre, indica de ellos que no creyeron en Jesús en vida del mismo (Jn 7,5). Igualmente Lucas señala que, al igual que la madre de Jesús, estaban tempranamente integrados en la comunidad jerosilimitana, incluso con anterioridad a Pentecostés (Hch 1, 14). La razón de esta conversión - que casi podríamos denominar súbita - es atribuida por las fuentes cristianas al hecho de que, siquiera Santiago, fue objeto de, al menos, una aparición del Jesús resucitado. Desde luego la tradición al respecto debe ser muy temprana y cuenta con muchas posibilidades de resultar fidedigna porque Pablo (1 Cor 15, 7), a mediados de los años cincuenta del s. I, ya la señala como antigua y procedente de cristianos anteriores a él.

Establecezcamos exactamente el significado de “hermanos” cuya base y punto de partida son -reconozcámoslo– más teológicos y dogmáticos que propiamente históricos. Josefo parece haber entendido que eran hermanos carnales y en el mismo sentido ha sido comprendido el término "adelfós" con el que se califica a Santiago por los autores judíos posteriores. De esa misma opinión fueron también algunos de los Padres de la Iglesia, como Hegesipo (que nos ha llegado a través de Eusebio de Cesarea), Tertuliano (De carne Christi VII; Adv Marc IV, 19; De monog VIII; De virg vel VI) o Juan Crisóstomo (Homilia 44 sobre Mateo 1) - este último además no parece haber tenido un concepto muy elevado de la madre de Jesús - que consideraban a Santiago como hermano de Jesús e hijo de María.

En general, los autores católicos - persiguiendo, sin duda, no colisionar con la doctrina de la virginidad perpetua de María – han señalado que la palabra "hermano" en hebreo y arameo tiene un sentido más amplio que en castellano y que precisamente con ese campo semántico habría que aplicarla a Santiago y a los demás hermanos de Jesús. Ciertamente tal tesis es posible, pero resulta difícil creer que Pablo, el autor de los Hechos, Marcos y Juan, escribiendo en griego y para un público en buena medida helénico, utilizaran la palabra "adelfós" para referirse a Santiago y los demás hermanos de Jesús proporcionándole un significado distinto del que tiene en esa lengua y más cuando contaban con términos específicos para "primos" (Anepsios en Colosenses 4, 10) o "parientes" que corresponde a "synguenes" o "synguenys" y que encontramos en Marcos 6, 4; Lucas 1, 58; 2, 44; 14, 12; 21, 16; Juan 18, 26; Hechos 10, 24; Romanos 9, 3; 16, 7, 11 y 21. Desde luego, no deja de ser chocante que si los evangelistas creían que los “hermanos” eran parientes y no “hermanos” en lugar de utilizar “synguenis” prefirieran llamarlos “hermanos”…

Tan poco consistente puede resultar este argumento lingüístico que Jerónimo - y en eso sería seguido posteriormente por algunas iglesias orientales - aceptó que, efectivamente, los hermanos de Jesús - incluido Santiago - eran realmente hermanos de él, pero los adscribió a un matrimonio anterior de José salvando así la creencia en la virginidad perpetua de María. Hemos estudiado con anterioridad este aspecto (1) mostrando cómo la tesis de Jerónimo es muy tardía aunque cuenta en su favor con el hecho de arrancar de algún apócrifo judeo-cristiano en el que, no obstante, pesó sin duda más el elemento apologético - librar a Jesús de la acusación de ilegitimidad - que el deseo de conservar una tradición histórica fidedigna.

Para el historiador que no se halle preocupado por defender un dogma asumido previamente, la solución más natural es la de aceptar que Santiago, José, Simón y Judas fueron hermanos de Jesús e hijo de María, aunque no cabe duda de que las otras posibilidades - "hermano" = "pariente" o "hermano" = hijo anterior de José - no son del todo improbables si bien deberíamos preguntarnos con P. Bonnard si "¿se habrían derrochado tales tesoros de erudición para probarlo si no lo hubiese exigido el dogma posterior?" (2). La pregunta se responde por si sola.

Así pues, en este aspecto –insisto que, a mi juicio, bastante secundario– los protestantes no despreciamos a María ni nos distanciamos desdeñosamente de ella. Por el contrario, nos quedamos con lo que enseña la Biblia porque creemos que es la Palabra de Dios y que lo que nos ha transmitido es infinitamente más fiable que cualquier tradición humana posterior por mucha aceptación que haya podido llegar a tener.

CONTINUARÁ: De algunos mitos difundidos sobre el protestantismo (XVIII) Los protestantes no creen en la Virgen (6): el culto a las imágenes y la corredención


FUENTE(
www.protestantedigital.com)


LONDRES, 08/04/2010 (Sociedades Bíblicas Unidas/ ProtestanteDigital)
Un experto que trabaja en el museo Británico de Londres, Inglaterra, ha sido el primero en poder confirmar la existencia de un personaje bíblico importante, tras lograr descifrar una inscripción cuneiforme inscrita en una pequeña tabla babilónica de arcilla.

Ha sido el Dr. en Arqueología Michael Jursa, un austriaco experto en Asiria, quien ha confirmado que históricamente existió uno de los principales oficiales babilónicos, mencionados en el libro de Jeremías (Antiguo Testamento) en relación Nabucodonosor, rey de Babilonia.
Jursa ha basado su descubrimiento en el texto de un documento inscrito en arcilla cuyo origen se remonta al año 10 del reinado de Nabucodonosor II (595 A.C.). En este trozo de arcilla se menciona al oficial "Nebo-sarsequim", nombre que según el capítulo 39 de Jeremías se corresponde con el de un oficial asirio presente en el sitio de Jerusalén en el 587 A.C., junto con el mismo Nabucodonosor. El texto de la tablilla de arcilla está en escritura cuneiforme, la habitual en este periodo histórico.
Hallar una referencia que mencione a una persona concreta de aquel tiempo es excepcional. A esto se debe que encontrar una evidencia proveniente de fuentes extrabíblicas sobre la existencia de una persona en particular mencionada en este periodo del Antiguo Testamento es increíblemente raro.

Irving Finkel, asistente del Departamento de Oriente Medio del Museo Británico ha opinado que "las tablillas cuneiformes pueden parecer todas iguales, pero cada una es especial y a veces contienen un verdadero tesoro, como es el caso de ésta descifrada por el Dr. Jursa. En esta tablilla la descripción de una simple transacción comercial se ha convertido en un testigo de primera mano de un período muy particular de la historia del Antiguo Testamento. Es una tablilla que merece ser difundida y conocida".

EL SITIO DE JERUSALÉN
En el año 601 A.C., el rey Nabucodonosor marchó hacia Egipto, en cuya frontera los ejércitos de Babilonia y egipcio se enfrentaron con grandes pérdidas para ambos. A partir de esta primera batalla, durante algunos años las luchas entre Babilonia y Egipto fueron continuas, y en el curso de las diferentes campañas bélicas que se produjeron Jerusalén fue sitiada y conquistada, momento que recoge el libro de Jeremías.

Los datos son muy exactos. El personaje Nebo-sarsequim es descrito en el libro de Jeremías como el jefe de los eunucos. Si vamos a la tablilla, la traducción del texto babilónico en arcilla hecha por el Dr. Jursa da suficientes elementos para conocer la pronunciación exacta del nombre babilónico y esto corrobora el título de "Jefe de eunucos" escrita en términos cuneiformes, confirmando sin lugar a dudas el relato bíblico sobre este personaje incluso en este detalle.

"Descubrir algo como esta tabla, donde se puede leer sobre un personaje concreto mencionado en el Antiguo Testamento, en referencia a un pago que se hizo al templo en Babilonia y dándonos la fecha exacta es realmente extraordinario", dice el Dr. Jursa.

LA ESCRITURA CUNEIFORME
Este experto ha estudiado la escritura cuneiforme en el Museo Británico desde 1991. Es la forma de escritura más antigua conocida hasta ahora y fue utilizada comúnmente en todo el Oriente Medio entre el año 3200 A.C. y el siglo segundo de nuestra era.

Hoy en día hay sólo un pequeño número de eruditos que son capaces de leer escritura cuneiforme. Era creada utilizando un instrumento con forma de cuña sobre una superficie de arcilla.

Sin duda este descubrimiento del Dr. Jursa impulsará el estudio de muchas de estas tablillas que todavía no han podido ser descifradas. Cada tablilla es una ventana al pasado que permite observar con textos de primera mano una cultura de más de 5.000 años de antigüedad.


Fuente(www.protestantedigital.com)

En este articulo no quiero justificar este pecado, si no darle el lugar que corresponde, ya que ciertas "iglesias" han tratado injustamente la homosexualidad de enfermedad, o como un pecado de mayor grado que otros.


Muchos gays que conozco buscan de Dios,aman a Dios,pero se sienten solos(los que en Dios creen),incomprendidos en esta búsqueda, sin que nadie los entienda o los haga sentir bichos raros o enfermos,y ya esta bien de hacer esto queridos hermanos en la fe.Jesús jamas excluyó a este colectivo ni a ningún otro,y jamas se les trato de distintos o de un pecado imperdonable.



Voy a comenzar con este versículo y luego me extiendo en mis argumentos:

¿No sabéis que los injustos no heredarán el reino de Dios? No erréis; ni los fornicarios, ni los idólatras, ni los adúlteros, ni los afeminados, ni los que se echan con varones, ni los ladrones, ni los avaros, ni los borrachos, ni los maldicientes, ni los estafadores, heredarán el reino de Dios. Y esto erais algunos; mas ya habéis sido lavados, ya habéis sido santificados, ya habéis sido justificados en el nombre del Señor Jesús, y por el Espíritu de nuestro Dios. Todas las cosas me son lícitas, mas no todas convienen; todas las cosas me son lícitas, mas yo no me dejaré dominar de ninguna.
(1Corintios 6:9-12)

Bien,comencemos este análisis que siento en mi espíritu abordar,y lo siento desde hace meses:


Aquí Pablo nos dice claramente quien no heredara el reino de Dios y hace una lista de esas personas o pecados en estas personas,que no estarán en la gloria venidera.Podemos ver que en esta lista comienza con los fornicarios, idolatras y adulteros primero,y por aquí quiero comenzar.

Este mundo tiene por una especie de falsos "héroes" a los fornicarios, es decir aquellos machotes que dedican su vida a acostarse con mujeres y alardear entre sus amigos de el numero de victimas(con las que se han acostado),como si de un cazador se tratase que alardea de sus piezas en un día de caza.Si amigos,entre los hombres del mundo son como "falsos héroes de la masculinidad", no así visto por el sector femenino que los detesta, pero en el fondo sienten una atracción incomprensible por esta clase de hombres...Eso yo lo he vivido,en mis carnes antes de convertirme al Señor, y nada malo pasaba.

Luego estan los idolatras, muchos tipos hay, los que idolatran el dinero, lo material, lo mundano, las imagenes religionas
, es cierto, muchos veneran imagenes,pero claro al estar consentido por una "iglesia" que se cree verdadera y única, arrastras en sus errores a los santos de Dios.

Los adúlteros, esto ya no esta tan bien visto en la sociedad, pero se acecpta y se tolera a mayor o menor escala, tanto mujeres como hombres; sigue siendo un pecado que nos prohibe la gloria de Dios, pero ...que mas da??(piensan los que no conocen en verdad a Jesús) y se creen creyentes fervientes(generalmente lo veo mucho en católicos),si ,ese tipo de creyente que los ves en Semana Santa llorando al ver imagenes de Jesús, o cargando sus pasos y luego cuando les hablas de la Biblia y de la verdadera fe ,el verdadero mensaje, y lo que hacen en sus vidas, miran para otro lado,o no les interesa, España esta llena por desgracia de estos creyentes, pero no culpo a estas personas, culpo a quienes han inculcado y mal educado esa fe en ellos,la Iglesia en si, predicando otro evangelio.

Y el siguiente pecado es ni los afeminados, ni los que se echan con varones , bien como veis es un pecado más en una lista que comienza con los fornicadores y adúlteros primero, que quiero decir entonces?? Que es un pecado más!!No es más grave que otros, es tan grave un hombre que se acuesta con hombres como el hombre que se acuesta con mil mujeres, o el que atraca un banco, o como el rico insensato que solo busca lo suyo y aumentar sus graneros aun sobrandole,eso es lo que digo.

Debemos tratar al homosexual como al adultero, al al fornicario, al idolatra o al ladrón desde los ojos de la fe y del amor de Dios, pero creo que gracias a la mala interpretación de las escrituras y al ataque religioso a los homosexuales, que un gay reconozca que es un pecador y que debe dejar su pecado es más difícil (pero noy hay imposible para Dios) ya que se ha hecho un muro de conciencia y de aceptacion de su pecado, como si eso que les pasa fuese parte de el/ella, de su destino y que nada lo puede cambiar y que Dios los amará así tal y como son por que Dios asi lo hizo, pero Dios detesta el pacado en ellos, igual que el pecado del más macho del pueblo..exactamente igual.

¿Que pasaría si mañana aceptásemos a los adúlteros como clase social?con derechos y como especie humana que debe ser admitida y acepatada como son, por que si.Jamas pasaría, la sociedad no lo toleraría ya que entienden que el adultero actúa por un impulso sexual y nada más, nada de enfermedad o otro tipo de catalogación genetica, nadie se plantearía eso.Pues eso se ha hecho con los homosexuales,en parte por culpa de una mala explicación de este pecado por parte de la "religión" en si, y discriminación de los mismos, la reacción ha sido opuesta,ahora decir que se es gay esta de moda o bien visto, y me da mucha pena, por que muchos de ellos creen en Jesús, pero sin reconocer su pecado, difícil solución tendrán a la salvación, como todos los pecadores.

Y ese es el motivo de mi mensaje, no se es gay por selección natural, ni por enfermedad, son potestades malignas que actúan en los hombres y mujeres, igual que con un fornicario,que piensa que es su instinto animal(mentiras del diablo en nuestras mentes).La palabra lo dice claro,

Porque no tenemos lucha contra sangre y carne, sino contra principados, contra potestades, contra los gobernadores de las tinieblas de este siglo, contra huestes espirituales de maldad en las regiones celestes.
(Efesios 6:12)

Y estas potestades interactúan en nuestras conductas diarias y se enmascaran en cosas cotidianas o aceptadas por la sociedad.Es todo por fe amigos, si tu que lees este post sientes atracción por otro hombre,o mujer por otra mujer y crees en Dios, busca a Jesús con todo tu corazón y hayaras respuestas a tu vida, por que Dios no te odia ,ni te ve enfermo, solo estas influenciado por potestades malignas para hacer lo que va en contra de la naturaleza de Dios y te esta utilizando, se que es fácil escribir y hablar sobre ello, pero la pelea y la decisión es tuya.Dios nos ama a ti y a mi,yo era un fornicario obsesionado con las mujeres y el sexo,(pero era un chico normal para mis padres y amigos)y no por ello era mas hombre que muchos homosexuales.Es la sociedad que ayuda a apartar a este colectivo de Dios.

Si te sientes solo en tu fe , no te consueles en tu pecado aceptandolo como es,no te engañes a ti mismo ser homosexual no es ni genetico,ni natural,y Dios no te hizo asi, busca ayuda en la fe y en hombres y mujeres de Dios, no te recomendaría una iglesia catolica, no por que no hayan hombres de Dios en ella que si los hay, pero su percepción ante este pecado es errada, busca ayuda en "pastores evangelicos",no por que sean mejores, pero la gran diferencia es que si buscan la verdad de la palabra y la respetan ,a mi me ayudo, por eso lo digo.





Quiero terminar este post pidendo a Dios por las almas de cada uno de vosotros, como dice la palabra,y poder ser lavados y justificados por Cristo, algunos lo eran antes , nadie se convenció en su pecado como parte de su ser o moral, o hizo de su pecado un estilo de vida, estamos en una guerra espiritual y tu alma es el trofeo para el enemigo de Dios, El quiere protegerte, pero defenderte y elegir el bando es decisión tuya, esto no es religion,es una realidad espiritual, muchos hacen cosas sin saber por que,o hacen cosas que jamas su moral lo aprobaria pero lo hacen,por que?Por eso mismo,algo que no es perceptible por nuestros sentidos esta ahi fuera y creerlo depende de ti.



Dios os bendiga y espero este post os sirva para buscar del Señor.

Powered By Blogger

En Cristo Soy:

Salvo, Sano, Libre, Guerrero, Vencedor, Heredero,Nueva Criatura,Hijo de Dios,de Otro Mundo....

BIENVENIDOS!!! A un lugar donde Dios es entronado como Padre Celestial y creador del todo y abierto a hablar sobre los temas que expongo.

Jesús de Nazaret hijo de Dios,mi salvador,mi rey,mi amigo,mi guia...te amo Señor.

Espiritu Santo,Consolador de mi vida...

Soy cristiano a secas,no me considero militante de ninguna iglesia hecha por hombres,soy parte de la iglesia universal de Cristo,no me gustan las etiquetas,pero si es cierto que si me congrego en iglesias son en iglesias evangelicas donde no ponen censura a las manifestaciones del Espiritu Santo dado que me gusta la menera de predicar el evangelio(quien somos nosotros para decidir que es cierto y que no en la Biblia,para mi todo lo escrito en ella es una verdad que se confirma asi misma,y en mi mismo).

Visitas:


visit counter

Seguidores